بعضی ترس‌ها تو دل ما نیستن، تو دی‌ان‌ای ما هستن. تصور کن بخشی از حافظه‌ی اجدادمون هنوز تو ژن‌هامون فعاله. شاید واسه همینه که از مار می‌ترسیم، بدون اینکه هیچ‌وقت نیش خورده باشیم. آزمایش‌های اپی‌ژنتیک نشون دادن حتی حیواناتی که بوی خاصی با ترس شرطی شدن، ترس رو به نسل بعد منتقل می‌کنن. یعنی تجربه، از حافظه به مولکول تبدیل می‌شه. ترس، فقط احساس نیست، یه یادگاری ژنتیکیه… شاید یه امضا از گذشته در سلول‌های ما.

مطالعات نوروساینس نشون دادن حتی موش‌هایی که از بوی گیلاس می‌ترسن و شرطی شدن، ترس رو از پدر و مادرشون به ارث می‌برن. ژن‌های مسئول تولید گیرنده‌های استرس در مغز، با تجربه‌های نسل قبل برچسب می‌خورند—یعنی اپی‌ژنتیک به معنای واقعی زندگی.

رفرنس علمی:

– Dias, B. G., & Ressler, K. J. (2014). Parental olfactory experience influences behavior and neural structure in subsequent generations. Nature Neuroscience, 17(1), 89–96. DOI: 10.1038/nn.3594

– Yehuda, R., Daskalakis, N. P., et al. (2016). Holocaust exposure induced intergenerational effects on FKBP5 methylation. Biological Psychiatry, 80(5), 372–380. DOI: 10.1016/j.biopsych.2015.08.005