«پژوهش‌ها نشون دادن بخشی از احساسات ما نوشته‌ی ژن‌هامونه—به‌ویژه اون‌هایی که دوپامین رو کنترل می‌کنن. همون هورمونی که که مسئول هیجان، ریسک و کنجکاویه ماست.

بعضی جهش‌ها در ژن گیرنده‌ی دوپامین باعث می‌شن ما عاشق آدم‌هایی بشیم که توی ما اضطراب یا هیجان رو بیدار می‌کنن، نه فقط آرامش. پژوهش‌های ژنتیک رفتاری می‌گن شاید تمایل ما به عشق، فقط یه الگوریتم مولکولی باشه؛ یه خط کد در DNA  که مسیر دوپامین رو عوض می‌کنه و حس شور رو به قلب هدیه می‌ده.»

«اما هر جهشی یک داستانه، هر عشق هم یک جهش، پس شاید عشق هم فقط جهش ژنتیکی باشه.»

ژن DRD4 تو هر انسان نسخه‌ای متفاوت داره، و همین تفاوت‌های کوچک می‌تونن نوع عشقت رو بسازن. علم و احساس همیشه در هم تنیدن؛ جایی که دوپامین و دلدادگی فقط دو چهره از یک مولکول‌اند.

رفرنس:

Acevedo, B. P., Aron, A., Fisher, H. E., & Brown, L. L. (2012). Neural correlates of long-term intense romantic love. Social Cognitive and Affective Neuroscience. DOI: 10.1093/scan/nss027